2 Tem 2013

Merhaba arkadaşlar

Merhaba! Herkes, beni uzun kulaklarım ve kısa kuyruğumla
tanır.  Yani benim tavşan olduğumu bilir. Üstelik tüylerim, beni çok güzel gösterir. Ama doğduğumuz  da bizim tüylerimiz olmuyor. Bu yüzden ısınmak için yuvamızda kardeşlerimizle birbirimize sokuluruz. Tüylerimiz biraz daha büyüyünce çıkıyoruz. Haydi, beni yakalayın. yakalayamazsınız ki Çünkü ben hızlı koşarım. Hem de çok hızlı. Kısa ayaklarımla, her yerde zıp zıp zıplarım. Uzun kulaklarımla da en küçük bir sesi ya da kıpırtıyı hissederim. GÖRÜNMEYEN HAVUÇLAR Bilin bakalım!Ben en çok ne yemeyi severim.Tabi ki, havucu. Havucun tadı çok güzel ve lezzetli Hem de istediğim kadar yiyebiliyorum. Çünkü biz yer altında kazdığımız yuvalarda yaşıyoruz. Allah da , havuçları yerin altında büyütüyor. Böylece havuçları rahatlıkla yiyebiliyoruz. Havuç, gözlerimiz için da çok faydalı. 
EVİM EVİM GÜZEL EVİM Ben, yaşadığım yeri çok seviyorum. Buradan ayrılmak hiç istemiyorum. Bazen yaşadığım yerden ayrılıp uzağa gitmem gerekiyor. O zaman yerimi kimse almasın, diye işaret bırakıyorum. Nasıl mı?  Allah, bize bulunduğumuz yere koku bırakma özelliği vermiş. Bu koku sayesinde, diğer tavşanlar bu yerin bana ait olduğunu anlıyorlar. Ne güzel değil mi?SİVRİ DİŞLERİM siz, benim dişlerimi gördünüz mü? Sürekli uzayan ön dişlerimle çok sevimli olduğumu söylüyorlar. Peki, siz ne düşünüyorsunuz? Üstelik, çok sevdiğim havucu bu dişlerimle hissedebiliyorum. Yer altında tünel kazarken bile bazı taşları dişlerimle çıkara biliyorum. Hoşça kalın çocuklar.