6 Haz 2013

Kati ile Eşli'nin Yaşamı!

     Kati ile kız kardeşi Eşli annesi ve babası ile birlikte yaşıyorlardı.Yeşillikler içinde güzel bir evde doğmuşlardı. Evleri iki katlı dışı beyaz,rengarenk çiçeklerle bezenen bir evdi. Birlikte oynayıp, yine beraber okula gidiyorlardı. Havalar ısınmaya, çiçekler tohumlarını vermeye başlamıştı bile. Bahar gelişini müjdeliyordu.Günler çok çabuk geçiyordu.Okullarının tatili yaklaşmıştı .Kati ile kız kardeşi tatil planları yapıyorlardı.Her şey çok güzel gidiyordu.Derken okullar tatil oldu. Hazırlıklar başlamıştı.Gemi ile bir gezi düşünüyorlardı,hazırlıklarını tamamlayıp yola çıktılar. Deniz sakindi martılar şarkılarını söylüyorlardı.Kati ile Eşli çok mutluydular,denize açılmışlar geminin güvertesinden manzarayı seyrediyorlardı.Manzara muhteşemdi. Her şey yolunda giderken hiç beklemedikleri bir şey oldu.Birden insanlar telaşla sağa sola kaçışıyorlardı,Kati merakla neler olduğunu anlamaya çalışıyor, dehşet dolu  gözlerle etrafa bakıyordu.Çok çaresizdiler. Kati hemen kız kardeşini alıp annesi ve babasını aramaya başladı.Ama bulamadılar. Ne yazık ki deniz acımasızca her ikisini de almıştı. Yapacak hiç bir şeyleri yoktu ve gemi batmaya devam ediyordu.Kati ve kız kardeşi zorlu bir mücadelenin ardından, hayata merhaba dediler. Artık Kati ve kız kardeşi Eşli baş başa kalmışlardı, ikisi de hiç ayrılmamak üzere birbirlerine söz verdiler.Kader ağlarını örmüştü bile. Artık onları zorlu bir hayat bekliyordu.O acı içindeki abla Kati,denize bakarak kardeşini  okuta bilmek için elinden gelen her şeyi yapacağına dair anne ve babasına söz vermiştir.Kati yüreğinde beslediği annelik duygularıyla kardeşine sarıldı.'-Korkma hayata birlikte yürüyeceğiz 'dedi Kati.Şimdi o Eşlinin eğitimini alabilmesi için çalışmak zorundaydı. Eşli okula başlamıştı, abla Kati ise evin geçimini sağlamak için çalışmaya başladı. Sabah kardeşini uyandırmadan çıkıp evlere gazete dağıtıyordu. Her şey yolunda giderken birden hayal bile edemeyecekleri bir şey oldu. Abla Kati hastaydı hem de hiç adı bile bilinmeyen çaresi olmayan bir hastalık! Kati hastalığını sakladı kardeşinden. Okula göndermeye söz vermişti anne ve babasına. Kati çalışırken gazetesini verdiği bir evde uzun boylu çok yakışıklı bir genç gördü ve o anda içi bir garip olmuştu.  Sonraları gazetesini vermeye gideceği zaman yüreği bir başka çarpar genç kızın; yanakları al al olmuş, yüzü kızarmıştır genci gördüğünde. İçinde fırtınalar kopuyor ama hiç bir şey belli etmemeye çalışıyordu. Bir yandan hastalığı ise adım adım onu takip ediyordu. Kardeşi Eşli ise okul hayatına devam ediyordu.Dersleri çok başarılıydı ablasını çok seviyor ve Onu hiç üzmüyordu.Yine bir sabah Kati ilk olarak gence gidip gazetesini verdi O da ona bir not verdi.Sonraki günlerde de bu böyle devam etti.Kati öyle heyecanlıydı ki  notları alıp okumadı bile. Dolabında biriktirmişti. Günler böyle devam etti . Katinin hastalığı ise çok ilerlemişti ve yapacak hiç bir şey yoktu. Kardeşinin ne acıydı ki ablasının hastalığından haberi yoktu ve okullar tatil olmuştu Eşli: mezun olduğu gün çok mutluydu.Ablasına koşarak gelmiş diplomasını gösterip '- abla bak, ben doktor oldum bundan sonra sana ben bakacağım.' dedi. Ablasının göz yaşları sessizce içine doğru akmış, ağlayamamıştı bile.Sadece hüzünlü gülüşüyle mutluluğunu dile getirdi. Kati bütün cesaretini toplayıp sevdiği gence 'görüşebilir miyiz' diye bir not yazıp gazete arasına koymuştu.Sabah olunca ilk gazeteyi ona verdi ve evine döndü. Çok hastaydı. Genç, notu görünce hemen genç kızın verdiği adrese koşmuştu.Ancak evde bir  kalabalık vardı kendisini Eşli karşıladı ve ağlıyordu.Nedenini bir türlü anlayamadığı çok sevdiği canının içi ablasını kaybettiğini söyledi. Genç çocuk bir anda donmuş kalmıştı.Bir süre öylece bekledi ve çaresizce evine döndü.Hayallerini,umutlarını orada bırakmıştı. Birkaç gün sonra kardeşi ablasının odasına girebildi.O güne kadar üzüntüden girememişti.  Dolabının çekmecelerin düzenlerken notlar gördü.İçlerinden birini aldı.Yatağına uzanıp açtı.İçinde şöyle yazılıydı: Merhaba, öyle güzelsiniz ki;sizi yakından tanımak istiyorum.Akşam birlikte çıkalım mı? sevgilerimle...Kardeşi bir not daha açtı: Hadi bu gece çıkalım artık beni daha fazla bekletmeyin.Sevgilerimle...

    Hayatta hiç bir şey ertelemeye gelmiyor o nedenle içimizdekileri paylaşmalıyız.
Hayat hiç ummadığımız kadar KISA.



    1 yorum:

    1. Evet hayat gerçektende çok kısa dün,bugün ve yarından ibaaret.Bazen dün var bugün var ama yarın yok bile onun için hayatı ana göre yaşamak lazım.

      YanıtlaSil